|
تعامل معلق هسته ای ایران و غرب یا آرامش قبل از طوفان؟ |
|
|
|
نویسنده مدیریت سایت
|
|
1388/08/14 ساعت 10:34:48 |
|
 به گزارش پارسینه، با نهایی شدن توافقات مربوط به تامین سوخت هسته ای راکتور تحقیقاتی دانشگاه تهران که با حضور نمایندگان کشورهای روسیه، فرانسه و ایالات متحده آمریکا صورت گرفت، سئوالی که می تواند برای بخش قابل توجهی از افکار عمومی شکل بگیرد یا شکل گرفته این است که دلیل موافقت ایران با دریافت سوخت هسته ای راکتور تهران از روسیه در مقطع فعلی با وجود تاسیسات غنی سازی داخل کشور و تحمل چالش های چهار ساله اخیر چه بوده است؟
طبق این قرارداد روسيه اورانيوم با غلظت پايين از ايران تحويل مي گيرد و پس از رساندن غلظت آن به 75/19 درصد، آن را به فرانسه تحويل خواهد داد تا در آنجا با استفاده از فناوري آمريکايي بسته سوخت ويژه راکتور تحقيقاتي تهران توليد شود.
به عبارت دیگر در این طرح جدید، نقش محوری روسیه از یک سو و از سوی دیگر تعامل با آمریکا پررنگ شده و نقش اروپا تا حد زیادی نسبت به طرح های گذشته در موضوع هسته ای ایران کمرنگ شده است.
به عبارت دیگر می توان این مذاکرات را دومین تمرین مذاکره مستقیم ایران و آمریکا نیز توصیف کرد.
بسیاری از صاحبنظران پرونده هسته ای این تاکتیک ایران را نوعی تغییر رفتار محتاطانه و ملایم در شرایط کنونی ارزیابی می کنند، اما چه گمانه هایی را می توان برای تحقق این رویکرد جدید در موضوع هسته ایران در نظر گرفت؟
این تغییر رفتار نسبی وقتی جذاب تر به نظر می رسد که اخبار رسمی و برخی شایعات حکایت از آن دارد که طرح اولیه این پروسه(دریافت سوخت هسته ای) در مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا در حاشیه مذاکرات ژنو مطرح و مورد قبول طرفین واقع شده است، اما در عین حال تهران تاييد کرده است که در غني سازي اورانيوم خود، به روسيه "نقش مرکزي" مي دهد.
اولین فرض و شاید ساده بیانه ترین فرض این است که ایران با یقین به نتیجه نرسیدن مذاکرات برای دریافت سوخت راکتور تهران، برای "اثبات ضرورت وجود تاسیسات غنی سازی بومی" وارد مذاکرات شده است تا بعد از بن بست مذاکرات، پشتوانه و شارژ مردمی مجددی برای ادامه برنامه هسته ای خود داشته باشد و به افکار عمومی خود اثبات کند که غرب قابل اعتماد نیست و ایران ناگریز از تولید سوخت هسته ای بومی در مقیاس صنعتی است.
دومین فرضی را که می توان در نظر گرفت این است که مجموعه تصمیم گیران ارشد پرونده هسته ای ایران و به خصوص محمود احمدی نژاد به این نتیجه رسیده اند که بعد از انتخابات ریاست جمهوری 1388 شیوه دیگری را در قبال غرب در پیش گرفته بگیرند و نوعی راه میانه و نسبتا مسالمت جویانه را در پیش بگیرند که قطعا مهمترین پیامد این "تعامل معلق" بین ایران و غرب می تواند متوقف شدن روند افزایش مخاصمه بین طرفین و توقف افزایش تحریم ها باشد.
ضمن اینکه اگر مذاکرات برای دریافت سوخت هسته ای راکتور تهران به نتیجه نهایی برسد می تواند به یک پارادیم و مدل برای گفتگوهای جدی تر ایران و غرب در موضوع هسته ای و دیگر موضوعات دیگر تبدیل شود و ایران به شدت مایل است جدیت غرب در این گزینه را محک بزند.
در کنار مفروض های فوق؛ از منظری دیگر می توان شرایط فعلی را وضعیت "آرامش قبل از طوفان" و مقدمه ای برای دور جدید تنش و رویارویی در موضوع هسته ای ایران نیز توصیف کرد. |
|
آخرین بروز رسانی ( 1388/08/14 ساعت 10:44:39 )
|
